Do odwołania się do poszczegolnych pol rekordu lub obiektu służą desygnatory pól, składające się z indentyfikatora odpowiedniego pola i nazwy zmiennej rekordowej lub obiektowej. Zastosowanie instrukcji wiążącej pozwala na wygodniejsze odwołanie się do wspomnianych pól, a także zwiększa czytelność programu. Jej postać jest następująca:
WITH lista_zmiennych DO instrukcja
przy czym lista zmiennych zawira oddzoelone przecinkami identyfikatory zmiennych rekordowych lub obiektowych, a instrukcja po słowie kluczowym do może być dowolną instrukcją prostą lub strukturalną. Umieszczenie zmiennej rekordowej lub obiektowej po słowie kluczowym with pozwala wewnątrz instrukcji wiążącej na odwołanie się do pól tej zmiennej za pomocą samych identyfikatorów pól. Identyfikatory te traktowane są w instrukcji wewnętrznej jako zmienne.
Przykład, załóżmy następującą deklarację:
VAR comp: RECORD re,im: Real; END;
Przypisanie do tego rekordu w instrukcji wiążącej jest następujące:
WITH comp DO BEGIN re:=1; im:=1; END;
Jest to równoważne z takim przypisaniem w instrukcji złożonej:
BEGIN comp.re:=1; comp.im:=1; END;